بین النهرین

نوع بشر مورد هجوم زئوس- خدای خدایان- قرار می گیرد...-۱-

mesopotamia — Wed, 02 Sep 2009 17:47:18 GMT

پاندورا به وحشت افتاد و درِ صندوق را بست؛ اما صدای نازکی از درون صندوق به گوشش رسید که می گفت: مرا هم آزاد کن...من، امید هستم!

mesopotamia — Sun, 23 Aug 2009 19:03:35 GMT

عجالتا با من کمی در سکوت بمانید...

از حالت STAND BY درنیایید رفقا

برای رایحه

mesopotamia — Fri, 10 Jul 2009 18:37:18 GMT

کودکم!

برای بوسه های من نیز جایی بگذار. ناشناخته ترین و بکرترین دامنه ی سیمایت از آن من است. به خنده های سُخرآمیزت جان می گیرم. طعم خنده های آزادت به دنیا، مرا احیا می کند و امید می گیرم که در نورانی ترین نقطه از نقاط دالان های قلبم، دارمت...

تو را دارم که دوستش بدارم و بدانم که در نگاه توست که قدرت مخفی شدن، گریستن و ابراز وجود دارم.

کمی سنگینم! و کمی روحم را در غلظت غمناکی می بینم. از این جدایی های بد زاویه و خموده. از این تیرگی ها و تعفن تازه ای که در بر گرفته هیبت معصوم ابرهای روابط را...از قهرها و از چشم بستن ها...از بی رحمی های سال های آشنای دور.

تو، با که زاده می شوی و در کدامین فصل؟

تو در بکارت کدام عشق جان می گیری و کودک من می شوی؟ کودکم!

تو را در طلا پوش کدام هجای عاشقانه بیابم کودکم؟

تو را با شهامت کدام انگشت دست لمس کنم؟

شامه ی بازیگوش کدامین سال می لرزد به رایحه ی پرنده وارت؟

کودکم!

اکنون به تصویر توست که ماه ها خو گرفته ام. مادری ریز نقش را در آستانه بالینت، که دنیا ست، تماشا کن...و با غرور تماشایش کن. مادری ریز نقش که حل می شود در حرکات مواج لب های صورتی و نمناکت.

این شب...

این...

شب...

و این نیت غریب برای عشقبازی با تو. می خواهم تمامش کنم و تنها تو را داشته باشم برای فریاد های کودکانه ای که مادر شده و مادرانه برای تو آواز می خواند. این شب و این نیت غریب مطهر، که تمام صفحات شب را با کلماتی از جنس کودکم و من آغشته کرده؛ و من، تو را کودکم می خوانم تا تو شکوهمندانه از جان من تغذیه کنی و من مبهوت و متحیر به امواج نامرئی حرکاتی که دست های تُردت خلق می کنند زل می زنم که سلطه طلب اند و لطیف.

کودکم!

آیا تو هم مرا در جانت و در لوح دلت مصور کرده ای؟ که زنی- بسان آبشار- تو را در حجمی شفاف و افسانه آلود در هاله ای از تهیت و تقدیس می تند و برایت پایکوبی می کند؟ این چوب های غبارآلود را ببین که دوباره برای رقصیدن برای تو هوا را می شکافند و تقدیرنامه سهمگین عاشقی را برایت زمزمه می کنند...چیزهایی از قصه های طعم دار برای تو می دانم !

من در بارگاه تو...خموش و طاهر، تعظیم می کنم؛ در مقابلت.

با احترام نوک انگشتان پایت را بر پوست داغ پلک هایم می کشم و می خواهم که تک تک این هجاهای شهادت طلب را هدیه، برایت قربانی کنم؛ آرامش اقیانوس من! بی گناه ترین حضور انسانی!

.............. دوستت می دارم......................

براستی کودکم! کدامین؟ کدامین کوه و کدامین جنس از اجناس طنین های عاشقانه، آغوش می گشاید تا خاطره ای از کودکی و از مادری داشته باشند؟ از من و تو.

مرا با مجموعه ی استخوان ها و حجم لرزان تنت، گوش کن و بشنو آواز های سرزمین مادری ات را.

کودک دلنشین و آهنگین. خاطره دست یافتنی من!

آنجا کجاست که من قربانی کنم؟!

همه ی غم های قاب شده ی عاشقانه ام را. تمام نگاه ها و اشک هایی که سنجاق می شدند در هر سلام نجیب و در هر خداحافظ شیرین؟ حالا دیگر...من، تو شده ام و تو، من ! ناموس پرست و مهیب. چشم به هم می دوزیم تا دغدغه ای نداشته باشیم جز شنیدن صدای هم. دوستم خواهی داشت تا طعم ملس عشقت بیادم آورد که غم های چرکین شیاد را می توان به جریان زلال آب سپرد؟

به یاد چه شب های پرشوری باید جان بگیرم !

و به حرمت آواز سقوط چه اشک هایی !

کودکم!

به دنیا که آمدی...

همان خندانی باش که در تصویرت هستی. رایحه ی من باش با عِطری دست نایافتنی. کودکم! بخند و تنهایی مرا بتاران.

خانه/ شب

که ما به تربیت استاد می کنیم تورا

mesopotamia — Wed, 01 Jul 2009 19:02:18 GMT

اگر به بندگی ارشاد می کنیم تو را

اشاره ای است که آزاد می کنیم تو را

تو با شکستگی پا قدم به راه گذار

که ما به جاذبه امداد می کنیم تورا

درین محیط، چو قصر حباب اگر صد بار

خراب می شوی، آباد می کنیم تورا

زمرگ تلخ به ما بدگمان مشو زنهار

که از طلسم ِ غم آزاد می کنیم تورا

فرامُشی ز فراموشی تو می خیزد

اگر تو یاد کنی، یاد می کنیم تورا

اگر تو برگِ علایق زخود بیفشانی

بهارِ عالمِ ایجاد می کنیم تو را

مساز رو تُرُش از گوشمال ما صائب

که ما به تربیت استاد می کنیم تورا

«مولانا صائب تبریزی»

خانم-تک گویی-

mesopotamia — Sat, 06 Jun 2009 19:00:18 GMT

طبقه دوم یک آپارتمان.ایوان عریضی با دیوار به دو نیمه مساوی تقسیم شده و هر نیمه متعلق به یک واحد است. در سمت چپ این ایوان عریض یک صندلی دیده می شود؛ یک صندلی چوبی قدیمی لاکی، و گوشه آن عصایی تکیه داده شده و روی دسته، یک کلاه شاپو با روبان قهوه ای براق. گلدان های زیر نرده های ایوان پر شده اند از برگ های زرد و پژمرده و کنار آخرین گلدان، آبپاش زردرنگی که خالی از آب است دیده می شود. در سمت مخالف ایوان، صندلی ننویی کوچکی قرار داده شده که تکیه گاهش از حصیر است و یک شال کاموایی بنفش یک وری روی دسته آن انگار مدت هاست که افتاده. نسیمی می وزد و لباس های روی طناب رخت را بآرامی تکان تکان می دهد.

«خانم» درِ ایوان را باز می کند. به محض باز کردن در، صورتش را هیجان زده بالا می گیرد و چشم هایش را می بندد؛ گویا به وجدآمده. صورتش را چپ و راست می گرداند و لبخند محوی روی لبانش جان می گیرد.نسیم همچنان در حال آمد و رفت است.

جادوگر بزرگ! به دنیا خوش اومدی

mesopotamia — Tue, 26 May 2009 19:25:18 GMT

به ما نگاه کن. به چشم های تک تک این جادوگران کوچک!

به یاد دوم خرداد به تو تبریک می گوییم

بخاطر داشتن چشم هایی سرشار از محبت که با روشنی شان، روشنایی دالان های اسرار آمیز زندگی را تکرار خواهند کرد.

بخاطر داشتن دست هایی که لمس می کنند همه الطاف قشنگ و همه طبیعت اسرارآمیز خدارا.

بخاطر داشتن پاهایی که طی می کنند سرزمین های بکر هستی را در ماجرایی جنگجویانه.

بخاطر داشتن روح وسیعی که امیدوارانه نفوذ می کند به اعماق مجموعه سرزمین ها و قلعه هایِ وجودِ یک انسان.

بخاطر تلاشت در متولد کردنِ ارواحِ جستجوگرِ ما !

بخاطر هنرِ باشکوهِ عشق ورزیدنت به صحنه.

اکنون! ایمانت به عجیب اما ساده بودن زندگی را تحسین می کنیم.

هنر رهایی را به ما آموختی؛ حال، به تماشای هنرنمایی شاگردان کوچک خود بنشین.

تولدت مبارک!

از طرف همه شاگردانت در کلاس بازیگری

بابلسر/ خرداد ۸۸

گل واژه

mesopotamia — Wed, 20 May 2009 19:52:18 GMT

«« استر تلخک را بدزدیدند. یکی می گفت گناه توست که از پاسداری آن سستی نمودی. دیگری می گفت گناه مهتر است که در طویله را باز گذاشته. تلخک با عصبانیت گفت: در این صورت دزد از همه بی گناه تر است! »»

حکیمی را پرسیدند که آدمی کی به خوردن شتابد؟ گفت: توانگر هرگاه که گرسنه باشد و درویش هرگاه که بیابد.

!امروز تدریس داشتم

mesopotamia — Sun, 03 May 2009 18:44:18 GMT

امروز تدریس داشتم!

چقدر دوست داشتم یه روز تو یکی از کلاسات باشم و ببینم چطوری ابهت معلمی ت رو واسه شاگردای ریز و درشتت نشون میدی. چطور میشه که چشمای روشنِ میشی و آشنات پر میشه از منبع عظیمی از شور، عطا و حیات! می فهمی بابایی خودم؟!

چقدر دوست داشتم یکی از همون روزای خدا، بیام و صاف و ساده بشینم ته کلاسِ درسِ آقای صادقی و از اون تَه، تماشا کنم که چطور انگشتای باریک و کوچولوی پسرات بالا می پرن و آغشته میشن به « آقا اجازه ما بگیم؟!» !

بابایی...تو چقدر معلم عجیبی می شدی وقتی شاگردت در حسرت یه تنبیه بدنی، می بالید و بزرگ می شد. از دستای بزرگ و پرقدرتت تا حالا براشون گفتی بابایی؟«« دست های معلم خود را توصیف کنید»»...

چقدر زیبا می شدی وقتی شاگردات با غرور از کنارت رد می شدن و من صدای دورگه شونو می شنیدم که می گفتن « سلام آقای صادقی»»!

پرماجراترین روزای دوران دبیرستان من + شده بود با تو، دوچرخه آبی متالیکت و مسیر مدرسه تا خونه. وای، یادته بابایی؟! ظهرا پسرا پر می شدن از چشای روشن و گرم که با نگاه خاطره انگیزشون می یومدن طرفت. چی می گفتن تو دلشون؟! « آقا اجازه...نمی شه بازم معلم ما بشین؟ بشین آقا، بشین!» یادش بخیر...یادش بخیر!

امروز با مرجان تدریس داشتم !

گرم بود!

روزایی که با دخترای دبیرستان وروجک می شدیم- من و ندا- و شاگردای مهربونت – عینهو خودت- ما رو به بستنی شاتوتی یخ مالی شده مهمون می کردن. اگه بگم ما تو سفارشات ویژه یه شاگرد به دخترِ خانم معلمشون گم می شدیم حتما باور می کنی! بعدش منو با اون دستای عاشقت نوازش کن...بعد بخند مامانی! بخند...آره! به همه اون روزای قشنگ حیاط مدرسه ایت...

من با همه جثه کوچیک و سن کمم اون انرژی باشکوه رو می دیدم که مثل یه هاله دست نیافتنی دورتادور تو و دخترات رو می گرفت. مامااااااااااااان...میشه به منم یاد بدی چطور با یه لبخند ساده شاگردم رو سیراب کنم...میشه؟!

مامانی !

توام حرص می خوردی وقتی شاگردات عاجز می شدن؟ توام خودتو تنبیه می کردی وقتی شاگردت معصومانه به قرص صورتت زل می زد و با سکوت کودکانه ش می گفت:...!

چی می گفت وقتی درسی رو نمی فهمید؟!

امروز وقتی مرجان حرص خوردنای من رو می دید گفت: خدا بهت صبر بده...چه حرصی از دست من می خوری! گفتم: نترس جونم...خون معلمی تو رگای منه...! نیگام کرد.

- مگه مامان بابات معلم ان؟!

- بعله!

- هدی...راس میگی؟!

- ....

امروز معلمی کردم. مثل سابق!

چقدر این روزا رنگ چشای این دوتا معلم، خیره کننده س !

من دو تا فرشته اسرارآمیز دارم و به خودم می بالم.

روزتون مبارک فرشته های آشنا !

خاک پاتونم...چی بگم دیگه!

اعترافات یک ذهن خطرناک

mesopotamia — Thu, 23 Apr 2009 18:39:18 GMT

«...نیم خیز شدم. مثل ماهی تاب بخور مامان! لیز شو. سر بخور...مامان...مامان...مگر می شود همه چیز تا این حد سریع بگذرد. وحشت زده نشستم و جفت چشم هایم را نخ کردم روی کتف مامان. می کشید؟...می ...می...بی اختیار چنگ انداختم طرف عادله.

- عادله عادله!

- آی ی ی...تو امشب چته!

سرم را ناامیدانه به سینه مامان نزدیک کردم. لاله گوشم یخ زده بود.

- بیدارش می کنی...دیواااانه!

دستم را در هوا نگه داشتم یعنی خفه شو. پوست تنم داشت مذاب می شد. چشم هایم هم. توی تنش را گشتم. با چشم هایم رفتم توی تنش.

- طاهره...بابا بیدار شد!

باید مثل همیشه مویرگ های مامان را وارسی می کردم. استخوان های قفسه سینه اش را آرام کنار می زدم و قلبش را دست می کشیدم. نکند باز هم قلبش ترسناک باشد! کاش می شد بغلش کنم...اگر بیدار می شد! بغلش کنم...بغل...مامانی بغل...مامانی بغل...

- خ خ خ...خی ی ی...»

آهای زندگی...

mesopotamia — Tue, 14 Apr 2009 19:27:18 GMT

آهای...

به من هم اگر نگاه نکنی باز هم تلاش می کنم؛ تا چشم های بی رحم و دست های زورمندت را بگیرم. صاحب همه آن جاذبه خواهم شد. همه خوبی های درون تو. اصرار می کنی که در پلیدی های ابدی ات موزونی کنم؟! بگری...بمیر...بسوزان همه دارایی ات را!

این روزها بی سلاحم. بدون بازوان قوی و مردانه. بدون زره و شمشیر و کلاه خود مرصع. این روزها بی سلاحم؛ آری...مقبول طبع توست...باشد...قبول! بی سلاحم حتی اگر پوزخند می زنی به این جسارت زنانه ام. به شال نازکی که به کمر بسته ام و به کاسه آبی که گهگاه تشنگی بعد از نبردی سهمگین و به یاد ماندنی را با آن بر طرف می کنم.

من عاشقم...

صدای مرا بشنو!

اینجا چاهی نیست تا چون امیر (ع) فریاد های پرغرورم را رها کنم. یا بیتی دورافتاده که امنیت حزن انگیز آن مأمن فاطمه(س) بود و طفلان غیورش...اما خلوتی دارم کودکانه و یک جفت چشم که هدیه ای قابل دار است و نجیب. چشم هایی که جستجو می کند حتی اگر حریر خواب برایشان غمازی کند.

جان، کنده می شود ولی سرانجام دلبسته ات می کنم.بی قراری نکن که خواستار تو می شوم.

مرا ساحره ای بدان در نهایت دلبری و شیرین حرکاتی. ساحره ای با چشمان سیاه و گیسوانی قیرگون که کمند می شود – تمام وجودش، تمام روحش- تا به دور تو پیچک شود و دربند کشد و بشکند اقتدار موذیانه ات را.

ببین...ببین که غیرت زنانه ام را در نبردی باشکوه رویاروی سهمگین و بی انتهایی چون تو قرار داده ام. می دانم که بی صبری برای دنبال کردن رد اشک های من. می دانم که شاهد کنده شدن بدن جنگجویی هستی که معصومانه برای کنار زدن رقیبان حرکت می کند. ولی پذیرای قطعات احیا شده این اندام شکست ناپذیر باش.

ای شکست ناپذیر!

خواهیم دید...آری! تو را رها نمی کنم حتی اگر با همه هولناکی آشنایت مرا به دورترین نقطه زندگی ام و حیاتم پرتاب کنی. حتی اگر بارها بگویی نفرین بر تو و بر همه آن برق نگاهت. اگر بگویی تو را الهه ضعف و ضجه خواهم کرد. می شنوم...

می شنوم...

آری گوش های من برای شنیدن همه این ردیف های ناکوک آماده است. سمفونی حیرت انگیزی به راه انداخته ای با همه خویشانت...آهای! تبریک مرا بپذیر که مرا و روح سرشار مرا تشنه تر می کنی برای نبرد. تو را اگر مهیب و قوی نبینم و ندانم، خود، پژمرده ای بیش نخواهم بود...این را دیگر خوب می دانی...هان؟!

شکست تو، آرزوی انسانی من نیست...تو نیز خوب می دانی و خوب هم می دانی. اینجا نبرد برای احیای همه گذشته انسانی من است. خدای من گفت که زندان من هستی؟ به خود می بالی؟...تو را سکوی تکامل خود دانسته ام...بدان که در ردیف دیگر مبارزان شریف قرار گرفته ام...با همه کوچکی دستانم...

آهای زندگی...!