خستهام و له شده از شدت تلاطم امواج در دلم؛
امواجي زمخت،زشت
…خستهام و له شده!
اما
…نه از زمين و نه از زمانه و نه از غريبه و نه از آشنا كه از خودم؛از خطورات خطرناك ذهنم
از وسوسههاي نفرتانگيز سينهام
از آرزوهاي نشدني كه بر قلبم حمله ميبرند و چشمم را كور ميكنند و خودم را ذليل
و بر ين احوال رقتبار
…اگر تو دلت نسوزد چه سرنوشتي خواهم داشت؟!
اي دلسوزترين.
سه شنبه سی و یکم اردیبهشت 1387 | 23:49 | هدی |
صخره باش تا سنگ وجودت، برهنگي روح احساسم را سيراب كند.
كوه، تا خنكايِ قافِ حسِ ناشناختهات برايم دست نيافتني باشد.
خورشيد، تا سوزندگي هر روزِ سرنوشتت، در هجوم قحطيها و خشونتها، ببالاندم.
طوفان باش برايم، تا درنده خويي لطف انگيزت، صبورم كند.
درهاي عميق، تا اميدوارانه، چشمان شوخم را ببندم و در تو تاريكيها را لمس كنم و نهراسم.
تو
…باش!
با آريايي چشمانت فتحم كن تا زلفم…تو را بر باد دهد.
سه شنبه هفدهم اردیبهشت 1387 | 9:53 | هدی |
